De tocht door het Noordereiland.

 

12 t/m 14 februari 2007                  Brussel – Frankfurt – Singapore – Brisbane – Auckland.

 

Op 12/02/2007 om 15:35 de deur achter ons dichtgegooid. Onze eerste vlucht vertrok op Brussel Nationaal richting Frankfurt met Lufthansa (1 uur). Van daaruit verder met Qantas Airways de lange vlucht naar Singapore (12 uur).

In de “transit zone” in Singapore heb ik me een “Creative ZEN Vision Imagetank 60 Gb” aangeschaft voor 665 SG$; met 6 kaartjes van 1 Gb en een rondrit van 40 dagen voor de boeg zal dit toestelletje onmisbaar blijken te zijn.

Nu komen nog twee “korte vluchtjes ”met Qantas Airways : Singapore – Brisbane (8 uur) en Brisbane - Auckland (3 uur). Aankomst om 14/02/2007 om 15:20 uur (plaatselijke tijd), m.a.w. de volledige heenreis duurde 35 uur (het tijdsverschil met België bedraagt in februari 11 uur) waarvan we 24 uur op het vliegtuig hebben gezeten. We hadden gelukkig in Auckland een kamer in het "Auckland City Hotel" op de Beach Road vastgelegd voor 2 nachten, maar het viel wel tegen dat we uitgerekend tijdens de avondspits vanuit het vliegveld met de taxi naar centrum Auckland moesten gevoerd worden (23 km); druk, druk, druk … . Hele ruime kamer (4 singel bedden), alle uitrusting aanwezig, doch verouderde afwerking; wel heel centraal gelegen, zo'n 10’ stappen tot Queensstreet.

Soit, hoofdzaak blijft hier toch om de jetlag zo snel mogelijk te verwerken.

 

 

15 februari 2007         -         Auckland              Z2                  (= heel veel zon)                       24°C

 

Slechts één dag hebben we uitgetrokken voor het bezoek aan Auckland, de grootste stad van het land. Sorry, maar de steden in Nieuw-Zeeland hebben niet de uitstraling die we hier in Europa gewoon zijn. Een bezoek aan de Sky Tower is aan te raden (best in de voormiddag, want dan is het er minder druk). Het bied je een heel mooi overzicht over de stad, zijn haven en zijn omgeving, echt de moeite waard.
Nadien hebben we nog even de voornaamste winkelstraat Queensstreet "afgedweild", en ’s avonds de cafés en terrasjes aan de haven bezocht. Onvoorstelbaar hoe je hier een ware invasie van het “Mongolide ras” over je heen krijgt; 2/3 van de mensen die je ontmoet zijn van Aziatische oorsprong. Zowel Australië als Nieuw-Zeeland hebben strenge wettelijke immigratiebeperkingen voor wie als ’t ware biometrisch als niet-Europeaan te kwalificeren is.

 

 

16 februari 2007         -         Auckland - Orewa      (80 km)      Z/B       (= deels zonnig, bewolkt)          24°C

 

Na het kort hotelverblijf in Auckland worden we vandaag met de taxi terug naar de regio van het vliegveld gebracht om in het Campercentrum onze motorhome op te halen. We hebben doelbewust voor een Apollo 6 Berth Motorhome gekozen, deze keer via de Nieuw-Zeelandse verhuurfirma "Campertravel", omdat we in 1998 in Australië heel goeie ervaringen hebben gehad met dit type motorhome en we terug genoeg ruimte willen in onze wagen. De overdracht van de camper verloopt vlekkeloos al lijkt het introductiefilmpje van ongeveer een half uur waarin alles van de motorhome wordt uitgelegd ietwat onpersoonlijk, maar wel heel efficiënt.

Bijkomend detail: met het Belgisch “B-rijbewijs” mag je in Nieuw-Zeeland een voertuig besturen tot 4500 kg; vandaar dat onze camper op 6 wieltjes staat (achteraan 1 as met 4 wielen) en dit zal ons heel goed van pas komen als we later op de tocht in regenweer in het heuvelachtige landschap onverharde wegen voorgeschoteld krijgen. Net als in 1998 hebben we terug geopteerd voor de best mogelijke verzekering omtrent eventuele ongevallen en/of schadegevallen; dit geeft je meteen meer rust in het verkeer (en bij de aflevering na de rondreis enkel een heel vluchtig nazicht van het voertuig). Wie de kleinste verzekering neemt kan best goed de schade opnemen bij vertrek want na de reis wordt vooraf niet vastgestelde schade (tot het kleinste krasje toe) aangerekend; dit is ons althans door andere reizigers verteld.

Soit, na enkele rondjes in het nabijgelegen industriepark om enerzijds het “links rijden” en anderzijds ook het “schakelen met links” te oefenen, vertrekken we richting “Food Town” om wat inkopen te doen. Dat Nieuw-Zeeland het land is voor motorhometoeristen is hier al meteen duidelijk; op de parking van het grootwarenhuis staan zeker nog een 30-tal campers.

Als de koelkast en de diepvries goed gevuld zijn begint onze trip pas echt; terug door Auckland richting North over de Harbor Bridge. Hier heel druk verkeer met op de brug 8 rijstroken waarbij sommige stroken afwisselend door beide rijrichtingen in gebruik wordt genomen afhankelijk van de drukte van in- of uitstroom verkeer.

De korte trip brengt ons naar de “Top 10” Camping in Orewa (Orewa Beach) Een heel rustige camping en ons wordt een plaatsje aangewezen op 20 meter van het strand. De “Top 10” campings blijken over gans Nieuw-Zeeland verspreid te zijn en wel zo dat ze voor iedere campertoerist op een normale dagtripafstand van elkaar liggen. Na enige uitleg van de campinguitbater en wat rekenwerk kopen we een lidkaart van de “Top 10 Club” zodat we in de toekomst bij ieder verblijf op één van hun campings een reductie van 10% krijgen.

 

 

17 februari 2007         -        Orewa - Russell       (210 km)                  Z                      24°C

 

Van de ruwheid van het destijds vulkanisch gevormde landschap is op ons traject maar weinig meer te zien; alles is overgroeid. Je krijgt de indruk tussen enorm grote “molshopen” te rijden weliswaar allen met jeugdig groen gras bedekt. Dit beeld in combinatie met een helblauwe hemel en hele mooie stranden aan de azuurblauwe zee doet je onmiddellijk aan de vakantiefolders terugdenken …. het is inderdaad een uniek plaatje.


Vandaag is het zaterdag en veel Nieuw-Zeelandse hobbyvissers zijn eropuit getrokken met de 4x4 + vissersboot en tentje. Ze logeren meestal in groep en daarbij kan de BBQ zeker niet ontbreken. Ja, zelfs aluminium tafels  om de gevangen vis te reinigen zijn standaard voorhanden langs sommige stranden … en een “Red Snapper” van 3 kg is hier geen uitzondering. Effenaf een gezellige bedoening met prachtig vakantieweer. Maar wij willen in de vroege vooravond op de Top 10 camping in Russell aankomen om er, zeker met zo’n mooi weertje, nog een boottocht te maken in “The Bay of Islands”. Helaas, de laatste stuiptrekkingen van de jetlag hebben Monique dusdanig in hun greep dat van de boottocht niets meer in huis komt. Dan maar alleen het kleurrijk stadje verkennen, een strandwandeling maken, wat foto’s schieten en het aanmeren van de laatste rondvaart gadeslaan. ‘s Avonds nog effen met het thuisfront gebeld.

 

 

18 februari 2007         -        Russell - Kaihu       (183 km)                  Z                      24°C

 

‘s Morgens beiden fris en monter opgestaan ... oef, onze “bioklok” is bijgesteld. Ons oorspronkelijk plan om verder noordwaarts te trekken en de “Ninety Miles Beach” te verkennen wordt afgevoerd; na rondvraag bleek die kust toch niet zo spectaculair te zijn. Net voor ons vertrek ontmoeten we nog 2 Belgische koppels die helaas aan het einde van hun 6-weekse rondreis zijn aanbeland en … zij hebben heel slecht weer gehad; dat horen we natuurlijk niet graag.


Na een omweg via Paihia (een leuk strandstadje) rijden we terug naar Kawakawa om van daaruit resoluut richting westkust te sturen. Bij het naderen van Opononi wordt de streek redelijk bergachtig; de “Lookout” in Omapere (= ingang van de Hokianga Harbor) bezocht en daarna zuidwaarts een heel prachtig route door het Waipoura Forest met de fameuze “Giant Kauri Tree - Tane Mahuta” afgelegd. Dit traject van ongeveer 15 km doet ons denken aan “The Black Spur” tussen Healesville en Marysville in The Victoria State (Australia). Prachtig kronkelende weg door een bos van kaarsrechte hoge dennen en met langs weerszijden veel reuzevarens van soms meer dan 3 meter hoogte.
De “Tane Mahuta” is de grootste (nog groeiende) Kauriboom die momenteel nog in Nieuw-Zeeland voorkomt. De boom moet zo’n 2000 jaar oud zijn. Wel heel imposant als je deze afmetingen eens onder ogen neemt: hoogte = 51,50 m (stamhoogte : 17,70 m); stamdoorsnede van 4,40 m; stamomtrek = 13,80 m en een stamvolume = 244,50 m3 .


Rond 17:00 uur arriveren we op de Top 10 camping nabij Kaihu; een heel mooie, verzorgde, knusse camping gelegen langs een riviertje. Hier spreken we een Nederlands echtpaar, ook al aan ‘t eind van hun rondreis van 6 weken en die hebben heel mooi weer gehad. Zo zie je maar: in Nieuw-Zeeland kan iedere dag hier zijn vier seizoen hebben.

 

 

19 februari 2007         -        Russell - Parakai       (193 km)                  Z /B                      25°C

 

Vandaag trekken we verder zuidwaarts waar we in Matakohe het Kaurimuseum bezoeken. Dit prachtig uitgewerkt museum vertelt het fascinerende verhaal van de pioniers die rond 1862 naar Matakohe kwamen om het hout en de hars van de Kauriboom te gebruiken. De Kauri is een sparrensoort en na het Noord-Amerikaanse redwood de grootste boomsoort ter wereld. Pas na ca. 800 jaar is de boom volwassen.
De Volunteers Hall in het museum toont de langste plaat (22,5 meter) van Kaurihout ter wereld. Hier zie je ook kolossale ringen van Kauribomen, muurschilderingen en historische foto's. Verder worden er grote collecties antieke meubels van Kauri-hout tentoongesteld. Ook de machines die gebruikt werden voor het kappen van de Kauri's zijn te bezichtigen.
Speciaal is de Gum Room. Hier wordt een grote collectie hars getoond. Dit amberkleurige goedje kan in allerlei bijzondere vormen gebeeldhouwd worden. Je gaat terug in de tijd want in het museum is ook een heel pioniersdorpje nagebouwd, met een school en postkantoor.

Het buitensporig kappen van deze houtsoort had het uitzicht van het Noordereiland totaal veranderd. Het aantal kauribomen slonk in de achttiende en de negentiende eeuw snel en de meeste wouden van duizend jaar oude Kauribomen waren toen verdwenen. Deze ontbossing liet in de twintigste eeuw (eind de jaren dertig) zelfs de regeringsleiders niet onberoerd. Toen reeds werden de eerste onteigeningen van landbouwgrond ingevoerd om er terug bossen op aan te planten … en gelukkig maar, want sindsdien is Nieuw-Zeeland één van de meest vooruitstrevende landen geworden inzake natuurbehoud.
Eén volwassen  exemplaar (ongeveer 2000 jaar oud) van de Kauriboom staat er nog: de “Tane Mahuta“. Gelukkig wordt deze boomsoort momenteel beschermd en worden nieuwe jonge Kauribossen aangeplant om het uitsterven tegen te gaan.
Kaurihout is goed te bewerken. De belangrijkste bron van hout op het ogenblik zijn oude boomstronken die uit de grond opgegraven worden en vervolgens worden gedroogd op de velden. Hiervan worden meubels, maar ook grote kunststukken gemaakt.


Na dit museumbezoek, dat een echt aanrader is, rijden we door een heel prachtige streek richting Helensville en van daaruit naar Parakai waar we op de Parakai Springs Camping Ground zullen verblijven; een heel rustige camping  … en een echt gezellige warme zomeravond.

 

 

20 februari 2007         -        Parakai - Coromandel       (253 km)                  Z /B                      25°C

 

Als je zes weken uittrekt om Nieuw-Zeeland te bezoeken, hoe verdeel je die tijd tussen Noord en Zuid? Die vraag stelden we meermaals aan zowel de “locals”  als aan sommige toeristen die hun rondreis bijna voltooid hadden. Meestal kwam een verdeling in de verhouding van 40-60 of zelfs 30-70 naar voor; m.a.w. voor velen heeft het Zuidereiland nog eens zoveel moois te bieden als het Noordereiland. Dan zullen we maar onze plannen in die verhouding opmaken.

Vandaag rijden we door de drukke metropool van Auckland, verder langs de Thames Coast richting Coromandel. Door Auckland rijden blijft een zenuwachtige en drukke bedoening; dus zo vlug mogelijk andere oorden opzoeken. Vanaf Papakura wordt het rustiger op de route en we stoppen ‘s middags in Orere Point. Vanaf hier volgen we de kustweg tot Thames waar we naast de stad ook het lokaal historisch museum bezoeken. Daarna de prachtige kronkelende kustweg noordwaarts tot Coromandel. Mooi weer, leuke vergezichten op de zee en de lavastranden al wordt het soms moeilijk een parkeerplaatsje te vinden onderweg voor een “fotostop”. We overnachten op de Top 10 Camping in Coromandel; opmerkelijk veel meer campers hier maar we kregen toch een prachtige plekje toegewezen  zo’n 50 meter van het strand verwijderd.

 

 

21 februari 2007         -        Coromandel - Hahei       (94 km)                  Z /B                      25°C

 

De zon is van de partij en al vroeg hebben we de 25°C bereikt. Uitstekend weertje voor een rondrit op “The Driving Creek Railway op loopafstand van de camping. Iets heel aparts: 1 uur rondrit door de “privéjungle” met de minitrein. Oorspronkelijk was dit een domein dat uitgebaat werd door een pottenbakker; gezien die vroeger bij de spoorwegen had gewerkt legde hij een spoorlijn in het domein aan voor het ophalen van de klei, maar  de spoorweg breidde uit … idem voor het domein tot zo’n 60 ha en … “het pottenbakken“ werd een nevenactiviteit. Momenteel heeft het park jaarlijks zo’n 40.000 bezoekers en wordt na de dood van de eigenaar aan de Nieuw-Zeelandse staat overgemaakt … “tot behoud van zijn droom voor het nageslacht“.

Na de lunch in het gezellige Coromandel zijn we vertrokken richting Whitiango, en denk nu niet dat dit aan één stuk doorrijden wordt. Om de haverklap rij je langs aangegeven “Lookouts” zodat je daar zelfs een selectie moet gaan in maken wil je toch een beetje opschieten. Vanuit Whitiango willen we naar de “Hot Water Beach” net voor Hahei; omstreeks 15:30 is het eb en dan komt het hete bronwater uit het vrijgekomen strand tevoorschijn; het water heeft een temperatuur van 65°C. Dus, zonder menging met het koele zeewater verbrand je er letterlijk je voeten. Sommigen maken hun eigen ligbad
in het zand, anderen proberen enkele eieren te koken in het hete bronwater. De vulkanische ondergrond kan hier moeilijk ver af zijn … .

Overnachten doen we op de camping in Hahei (terug aan het strand); een prachtige zomeravond met op de camping een overwegend ... “BBQ-geurtje”.

 

 

22 februari 2007         -        Hahei - Papamoa       (182 km)                  Z                      26°C

 

's Voormiddags staat een bezoek aan "The Cathedral Cove" op het programma, één van de "has to do"-items op het Coromandel schiereiland. Je kan tot de parking ten westen van de Hahei Beach rijden; daarna volgt een prachtige wandeling van zo'n 50 minuten tot de baai. Het bezoek aan deze baai en ook de wandeling er naartoe is zeker een aanrader. Maar daar aangekomen belanden we midden in de opnames van de kinderfilm Chronicles of Narnia: The Prince Caspian (2008). Vanuit helikopters worden opnames gemaakt van de taferelen die zich op het strand afspelen. Duidelijk mislukt als figuranten wordt ons vriendelijk gevraagd om ons een half uur schuil te houden tot de opnamesessie beëindigd is, ondertussen wel door de filmcrue voorzien van de nodige frisdrank.

's Namiddags vervolgen we onze route richting Rotorua. Onderweg ontmoeten we op één van de vele "lookouts" een Duits koppel die in 2 weken tijd met hun motorhome reeds 3.300 km heeft afgelegd en het rondrijden (en heel weinig zien) duidelijk beu zijn, ... maar na ons gesprek toch terug "schnell weiterfahren" om hun driewekenplanning alsnog te kunnen afwerken. Ja, zoals ik reeds in mijn voorbeschouwing heb aanhaald ... voor een rondreis in Nieuw-Zeeland moet je vooreerst heel veel tijd uittrekken en daarbij met de motorhome ook een bepaalde reisvisie aanhouden die meer omvat dan alleen maar kilometers afmalen. Akkoord, om het land te bezichtigen moet je je verplaatsen, maar ook de rust nemen om zaken te bekijken. Wij houden bij de opmaak van onze algemene planning van een rondreis met de motorhome steevast één zaak voor ogen: het resultaat van het totaal aantal te maken kilometers gedeeld door het aantal dagen dat we in het land rondrijden mag de 150 niet overstijgen. Je kan inderdaad dagen hebben dat je veel kilometers maakt (laat ons spreken van "overbruggingstrajecten"), maar je hebt dan ook dagen dat je ter plaatse blijft.

Gezien het prachtige weer houden we rond 16:00 uur in Papamoa ( Top 10 camping) de dagtrip reeds voor bekeken.

 

 

23 februari 2007         -        Papamoa - Rotorua (Blue Lake)       (130 km)                  Z                      26°C

 

Deze morgen bij vertrek op de camping voor 't eerst Belgen ontmoet. Een koppel uit Sint-Niklaas op rondreis voor 20 dagen met een Mauri-huurcamper doch allesbehalve tevreden over hun voertuig en heel duur betaald (8000 NZ$). Onze camper bevalt ons nog steeds uitstekend, maar niet te hoog van de toren blazen ... wat niet is kan nog komen.
Onze eerste stop is bij de "Okere Falls". Vanaf de parking een kwartier lopen tot de Falls. Niet erg groot, maar wel een mooie omgeving. Als we iets verder stroomopwaarts nog een "lookout" bezoeken komen 3 Freestyle kajakkers (lerares + 2 leerlingen) aangevaren. Vlak voor onze neus oefenen ze in het maken van de "Donkey flip" - een draai van 360 graden om de lengte-as, waarbij kajak en kajakker los komen van het water - iets dat erg mooi wordt uitgevoerd door de lerares in de oranje kajak, maar ook de leerlingen laten zich niet onbetuigd (en ik tevreden dat ik daar toch enkele foto's kan van nemen).
Van het Duitse koppel dat samen met ons dit schouwspel gadeslaat vernemen we dat zij op het zuidereiland enorm veel last hebben gehad van de "sandflies" ... en die kunnen behoorlijk prikken. Het vervelende aan deze beestjes is dat de jeuk naar een paar dagen lijkt te verdwijnen, maar niets is minder waar. Na een warme douche schijnen de bultjes weer te gaan jeuken. Smeren en nog eens smeren, het liefste met een inlands product, is het enige middel om dit te voorkomen.

Hierna vertrekken we via Rotorua naar Whaka (Whakarewarewa om volledig te zijn). Whakarewarewa Thermal Reserve, is het bekende thermale park van Rotarua. Meteen confrontatie met geisers, heet water en modder bronnen, stomende rotspartijen en dit alles in een overheersende geur van "rotte eierers" (zwaveldampen). De bekende grote Pohutu-geiser is erg imposant. Daarnaast is er ook het Maori Art & Craft Institute (met een 45' durend optreden van Maori-dansers); natuurlijk heel toeristisch opgezet, maar toch aardig als je iets van de Maoricultuur wil te weten komen. Verscholen op het terrein ligt een Maori begraafplaats.

Daarna toch ook nog "The Hell's Gate Thermal Area" bezocht. Welliswaar door sommigen enigszins afgeraden om ook dit park te bezoeken, doch verschillende reisverslagen op internet gaven dit bezoek als een aanrader ... en dit is ook zo. Het geeft een gans andere indruk dan The Whaka Thermal Reserve. Kortom, als je er de tijd voor hebt: beide bezoeken.

In de late namiddag rijden we nog eens rond "The Rotorua Lake" (weinig spectaculair). Aangezien Rotorua een heel toeristische plaats is hebben we gisteren reeds ons plekje op "The Blue Lake Top 10 Camping" vastgelegd. Zonder het zaakje op te schroeven kunnen we wel stellen dat je bij Top 10 camping altijd goed zit; ook nu is dit het geval. Een gezellige drukte op vrijdagavond, mooi weer, veel groen en veel ruimte ... wat wil een mens nog meer. Twee Nederlandse dames, ook op rondreis met een camper, die we op de camping in Coromandel hadden ontmoet zijn hier nu onze buren.

 

 

24 februari 2007         -        Rotorua - Rotorua (Blue Lake)       (78 km)                  Z /B                     26°C

 

Tweede dag op dezelfde camping. Deze voormiddag rijden we richting Tarawera Lake en bezoeken we “The Burried Village (een dorp dat op 10 juni 1886 door de uitbarsting van de Tarawera-vulkaan onder as en modder werd bedolven) in Wairao; leuk om “en passant” eens te bezoeken en de geschiedenis van dit dorp eens door te nemen.
‘s Middags naar de parking in Waimangu doorgereden en de sublieme wandeling door de “Waimangu Volcanic Valley van 4 km gemaakt tot beneden aan de Lake. Dit bezoek is een echte aanrader.  Prachtige zichten, kleine meertjes, “hot water pools” … .  De rondvaart ( 40’) op Lake Tarawera is minder spectaculair;  je krijgt er het verhaal te horen van “The Pink and White Terraces” - te vergelijken met wat momenteel nog in Pamukkale (Turkije) te zien is - die door de vulkaanuitbarsting op de bodem van Lake Tarawera terecht zijn gekomen. Na de boottocht worden we met een busje terug naar de parking gebracht. Warempel een dag waar we verrassend mooie plaatsen hebben bezocht … en dit in heerlijk zomerweer.

 

 

25 februari 2007         -        Rotorua - Whakapapa       (191 km)                  Z /B                     25°C

 

Eerst staat een bezoek aan “The Wai-O-Tapu Thermal Wonderland” op het programma; één van de bezienswaardigheden die in elke reisbrochure wordt aangestipt. We lopen er de “rode en oranje” wandeling. Heel kleurrijk en best indrukwekkend en dit alles verwerkt in een kleurenpallet waar kunstschilders bij watertanden … met de dampende “Champagne Pool” als uitschieter over “Artist Palette“ en “Devil‘s Bath“ naar de “Lady Knox Geyser” als leuk extraatje. 
Na de lunch vertrekken we richting Lake Taupo met een standaard stop voor iedere toerist aan de Haku Falls. Eerst een kijkje vanuit de “Lookout” op Falls waarbij de felle blauwe kleur van het water meteen opvalt; daarna de waterval zelf bezocht. Deze heeft een klein verval, maar met een enorme kracht spuit het blauwe water schuimend door een vernauwing in de Waikato River.

Een 10-tal kilometer verder, bij de afdaling naar Taupo, krijg je ter hoogte van Nukuhau opeens “Lake Taupo” in het visier; “the perfect spot“, maar stoppen voor een photoshoot zit er niet in (geen parkingstrook). Het Taupomeer, dat circa 600 km² groot is, is het grootste zoetwatermeer van Nieuw-Zeeland. Dit  kratermeer ligt 350 meter boven zeeniveau en is een heel toeristische trekpleister geworden.

We laten het meer achter ons, want ik wil me nog deze avond inschrijven om morgen deel te nemen aan de “Tongariro Crossing”. Het Visitor Center in Whakapapa (ligt in het Tongariro NP) staat volledig in het teken van deze trekking. Heel veel info, dus ook over de weersverwachting voor de volgende dag … en die voorspelt mist en regen, met het advies om met de inschrijving te wachten tot morgenvroeg.

Vandaag een zonnige dag gehad, maar zodra we ons op de camping naast het Visitor Center hebben “gesetteld” slaat het weer om. Vroeg donker, lage bewolking en een miezerige weertje dat later overgaat in regen (soit, we zitten per slot van rekening in het gebergte …). Tijd dus om een tussenbalans op te maken.


Tot op heden heeft de reis alles gebracht wat ervan werd verwacht, meer zelfs … .

- de camper bevalt ons uitstekend.
- het schakelen met links en het links rijden verloopt vlot (af en toe nog twijfel, maar dan grijpt Monique gepast in).
- het weer is veel beter dan we gehoopt hadden, maar blijft het ook zo of is ons credit opgebruikt?
- de natuur: gewoonweg verbluffend. Je rijdt constant door een prachtig park. De begroeiing en de kleuren spreken ons geweldig aan; voor ‘t eerst ook vandaag prachtige wolkenformaties opgemerkt. Door steeds maar in zuidelijke richting te rijden (hier is dit richting koudere regio’s) ontwaren we al lichte herfstkleuren.
- het opmaken van de planning ‘s avonds omtrent de volgende dag (ook afhankelijk van het weer), het aanvullen van koelkast en diepvries in functie van de “dagmenu“, het uitstippelen van de route op kaart en zelf bepalen waar en wanneer de dagtrip eindigt … . Ja, dit aanvoelen van vrijheid in keuzes maken zet voor ons de formule van rondreizen met de motorhome bovenaan de lijst.
Ook nog eens de handleiding van de Sony DSC R1 ter hand genomen i.v.m. de belichtingsinstellingen. Met soms felle zon en donkere en lichtere delen in het landschap is het de kunst om de middenweg te vinden (foto’s van “The Huka Falls” waren echt niet denkerend). En een geluk dat de Zen Viewer werd aangekocht (anders werd het voor iedere foto afwegen of het plaatje er nog bij kon of niet i.v.m. de opslagruimte op 6 kaartjes van 1Gb).

 

 

26 februari 2007         -        Whakapapa - Ohakune       (59 km)                  R /B /z                     20°C

 

De ganse nacht heeft het geregend en we ontwaken ook met regen en lage bewolking (nevel). Een vluchtige bezoek aan het Visitor Center leert ons dat 90 % afhaakt voor de tocht (wordt ons echt ook afgeraden door de ‘kenners’;  grote kans op verkeerd lopen a.g.v. de slechte zichtbaarheid). De “Die-Hards” zijn toch vertrokken; ... en nee, daar reken ik me niet bij.

Dan maar een uitgebreid ontbijt en daarna lopen we de rustige “Taranaki Falls Walk” ( start net naast het Visitor Center en is 6 km lang). Heel veel wandelaars (goed ingepakt tegen de regen) die waarschijnlijk dit traject vandaag als alternatief hebben gekozen. Geen beelden van deze trip omdat de Sony in de motorhome is gebleven. Rond 13:00 uur arriveren we terug aan het restaurant in de Post-Office, maar er de lunch nemen zit er niet in ... het zit er proppensvol. Dan maar met de motorhome vertrokken naar de Top 10 Camping in Ohakune. 10 km voor Ohakune komt de zon terug tevoorschijn en dit doet ons besluiten de “The Mangawhero Forest Walk” te lopen; een rustige, mooie en gemakkelijke wandeling.

In Ohakune staan we op de camping naast Nederlandse “Die Hards” (vader en zoon) die vandaag, door koude regen en nevel, toch de “Tangariro Crossing” hebben gelopen. Velen hadden blijkbaar moeite om de bepijling van de track te zien a.g.v. de mist. Ze zijn moe , verkleumd en doornat … maar de hele luxueuze douches op deze camping (inclusief stralingslampen en verwarmde handdoekhangers) doen wonderen. Toch fier dat ze de tocht tot een goed eind hebben gebracht, … en terecht. Proficiat, en "petje af" voor die prestatie.
We maken er een nog een rustige avond van in het zonnetje.

 

 

27 februari 2007         -        Ohakune - Wellington (Petone)       (322 km)                  Z/B                      23°C

 

Dit wordt voor ons een “overbruggingsdag”. We hebben besloten om overmorgen de ferry te nemen naar Picton (deze morgen telefonisch gereserveerd bij de Ferrymaatschappij “Interislander” en we kunnen om 8:25 AM inschepen; wel 1 uur voordien aanwezig zijn). Eigenaardig dat, vanaf het moment dat we de ferrytocht hebben vastgelegd, het Zuidereiland  meer en meer het gespreksonderwerp wordt.

Ik wil toch nog een bezoek aan de tandarts brengen. In Ohakune (1100 inwoners) was de enige tandarts 6 weken met verlof (en geen vervanger … ); men verwijst ons door naar Wanganui. Deze stad ligt ook op onze route maar wel 100 km hier vandaan. Daar aangekomen blijkt dat de meeste mensen die instaan voor de medische verzorging (tandartsen, dokters, verpleegkundigen) allemaal in een paar straten samen wonen … en hebben we nu niet toevallig in één van die straten onze camper geparkeerd? Met 3 tandartsen binnen in dezelfde straat moet het probleem vlug opgelost zijn.

Daarna verder naar Petone (een voorstad van Wellington) via Bulls, Levin, Waikana en Paremata waar we de  SH 58 opdraaien richting Lower Hutt. Dit traject heeft qua natuurschoon minder te bieden dan hetgeen we de voorbije weken gewoon waren (of zijn we al teveel verwend?). Veel uitstappen zit er trouwens ook niet in want we willen voor de avondspits in de hoofdstad aankomen. De Top 10 camping in Petone ligt op loopafstand van een bushalte zodat we morgen heel vlot via het openbaar vervoer Wellington kunnen bezoeken.

We ontmoeten terug “oude “ bekenden … de Nederlandse dames; zij hebben vandaag de hoofdstad bezocht en nemen morgen de ferry. Hier ook voor 't eerst de prikken van de “sandfly” aan de lijve ondervonden.

 

 

28 februari 2007         -        Wellington - Wellington (Petone)       (Bustrip)                  Z/B                      21°C

 

Wellington heeft weinig gezellige knusse hoekjes en pleintjes. Het is een typische snelgroeiende moderne stad. Wij bezoeken er Lambton (winkelcentrum) en maken de “Cable Car” rit naar “Upland Road Station”. Boven bezoeken we het Cable Car Museum en de Botanical Garden.
Het “Te Papa Museum” die we 's middags aandoen, is groots opgezet (6 verdiepingen) doch meer gericht op scholen. De 2° & 4° verdieping omtrent Maoricultuur en Wildlife in Nieuw-Zeeland is heel interessant. Nadien wordt de haven verkend, maar die is grotendeels vrachthaven (niet zo toeristisch).

Het zonnige Wellington doet toch zijn naam als “City of Winds” alle eer aan; het waait er behoorlijk en dit belooft voor de overzet van morgen. Onze rondreis op het Noordereiland (1987 km) sluiten we rustig af in één van de restaurantjes op de Courtney Place.

 

 

Terug naar Startpagina Reisverslag